هیچ کس باور نمی کند

که من

به خاطر صدایی که

دوباره بشنوم

در کوچه های شبانه

تلف شدم ......  مردم

تو صدای دل انگیز پیانویی بودی

که در یک شب مهتابی

در کلبه ای مجهول به گوش می رسید

هیچ کس باور نمی کند

که من

به خاطر....

عشق شیرینش مرا فرهاد کرد

او بیامد مرغ دل را از قفس آزاد کرد

او بشد  لیلا و ما مجنون روی ماه او

قلب ویران مرا آباد کرد

نام شیرینش تمام تلخی عمرم زدود

قبل از او

قبل از او دنیا برایم اینچنین زیبا نبود

بعد از او هم زندگی هست

بعد از او هم زندگی هست ولیکن تلخ تلخ

بعد از او این زندگی دیگر چه سود؟؟؟؟؟

خواستم بگويم:

خواستم بگويم " اندك شماري از اين انسان ها ، رهگذراني هستند خسته ، خسته از دل دادگي هاي از ياد رفته و يا خسته تر از يك بارگي هاي اين زمانه ، كه هر لحظه اند به دنبال كسي كه بتواند بادبادك هاي احساسشان را به پرواز وا دارد و چه شوقي ژرف تر از اين كه تن و جان خسته ات را ، آن كس ، ‌به اوج آسمانِ نزديك ،‌ آبي تر كند " ،‌ همين .

يادم باشد كه چگونه ، ديگر نديدنت را انتظار مي كشيدم !

يادم باشد كه باز به يادت ، آن منگنه هاي احساس را با طرزي ناشيانه به قلبي كوچك بدل سازم و حريصانه به نرمي روي كاغذكي بچسبانم .

يادم باشد همواره آن پروانه خشك شده از لبريز خواهش را به پرواز شوق ديدار تو نزديك كنم .

يادم باشد خاطره هاي هر لحظه اي مان را به گوشه اي دنج نيندازم تا با غبار سنگ دل عادت ، از يادم برود .

يادم باشد كه بگذارم در گوشه اي از قلبم ، ماندگاريت را براي هميشه فرياد كني .

يادم باشد بي تو مهتابِ مشيري را به يادت هر شب مشق كنم و محكمتر بنويسم بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم را .

يادم باشد ...............................................................................................................

.

.

.
و يادم مي ماند آخرين نگاهت را ...

او گفت كه شايد ديگر نيايم و من چه سنگين ، عاقلانه باور كردم رفتنش را !

و چه سخت اين كه لحظه لحظه بماني منتظر تا او برود براي هميشه !

و او بماند و بگويد كه خواهم رفت و تو ذره ذره نابود شوي در پي انتظار رفتنش !

و اين چرخه پرحوصله عاطفي ، ادامه يابد تا مرز جدايي .

يادم باشد به او نگويم بي تو خالي مي شوم تا ابد !

شايد كه ادامه دهد اين چرخه هر لحظه اي را !!

تو رو خدا رهایم کن از هر چه دلهرگی از هر چه شمارش

شب ها را به شمردن ستاره هاي تنهائي ام مي گذرانم تا شايد خواب سياهي ، به بزرگي همين آسمان بالا سري ، هيبت چشمانم را در خود غرق سازد .

شب ها را به مرور لحظه هاي ناب هر روزه مي گذرانم تا شايد سنگيني تكرار آن لحظه هاي دقيقه اي ، لختي از سنگيني سخت ساعات شب را بكاهد .

شب ها را به نوازش دست نوشته هايت مي گذرانم که شايد گرمي سايش انگشتانم بر روي جوهره نوشته ها بوي طراوتشان را دوباره تازه سازد و من تو را دوباره احساس كنم .

رفتي و دلك غمگينم را با مشتي خاطره جور وا جور تنها گذاشتي و همه ام را گرفتي و تنها به من شب هاي باران زده ات را دادي ،‌ حتي بدون اندك چتري در ميان آن ها !